لیلا عزیزی

زن افغانم ودر دلِ صد طوفان دارم،
زخم‌ها بر تن و بر شانه‌ام ایمان دارم.

شب اگر ریخت به گیسوی من آوارِ غم،
صبح را باز در آغوشِ خودم جان دارم.

سنگ بارید به احساس و به آوازِ دلم،
من ولی زمزمه‌ای از نفسِ قرآن دارم.

سوختم، ساختم و خنده به لب پروردم،
در دلِ حادثه‌ها صبرِ فراوان دارم.

گرچه بستند رهِ نور به چشمانِ من،
من هنوز آرزوی پر زدن آسان دارم.

زن افغانم و از خاکِ بلا روییدم،
ریشه در خون، ولی آیینه در جان دارم.

روزگاری برسد کز دلِ این رنج دراز،
بر لبِ دخترِ افغان گلِ خندان دارم.

لیلا عزیزی