باد ترانه می خواند
بیرون جهان !
چراغانی سال نو چشمک می زند
اما
جهان بیمار است
از وبا هایی کهنی که برگشته
از جادوی سیاه
از طاعون بادیه
جهان بیمار است .

با خیال آسوده
با وقاحت تمام
خورشید را عزل کرده اند
از آسمان پیشانی کودکان بی فردا .
بی کتاب ، بی الفبا
قامت شان بلند می شود
روح ها شان کوتوله
در اعماق بغض ها شان
تاریکی خانه می کند
و فاجعه ی اتفاقی
که از اتفاق نیافتادن ابا می ورزد
در چاه های نا بیدار درون
مرثیه می خواند
بر عزای آینده گان بی چراغ !
جهان بیمار است
چراغ های سال نو
چشمک می زند
بیرون جهان !



سال نو – جنوری ۲۰۲۶
باباکوهی