یاسین رحیمی

پاییز
گل و برگش را می‌بلعید
اما
به چهره‌ی زرد و زارِ پاییز لب‌خند می‌زد

ریشه در خاک داشت
چشم‌به‌راهِ بارانِ بهار بود
تا در تابلوی ساقه‌های خشکیده‌اش
شکوفه‌ها ارغوانی را نقاشی کند
و سحرگاهان با سازِ نسیم
سماع کند

اما غافل از آن‌که
سرمای تلخِ چشمانِ او
ریشه‌هایش را دود هوا خواهد کرد


یاسین رحیمی
۶/۱۰/۱۴۰۴