اقبال رهبر توخی

گل خزان‌زده را نیست راه در چمنی
در  تو رانده را نه دریست نه وطنی

خران رسید و دل باغبان به رعشه فتاد
که باز می‌شـــــکند باد تــــــند یاسمنی

خوشم که بررخ یاران کشوده ای ز کرم
در کــــــــلام و سخن رسم و راه انجمنی

خوشا که مردم دانا و با صفا اینجاست
ستاره و مه و خورشید گشته یار منی

به هم نشستن ما شرم و ناروا باشد
اگر جدا نتوان دست غیر از یخنی

مرو ز خانه‌ی امید ما برون رهبـــــر
چنان‌که روح برون می رود ز شهر تنی