شاه امیر فروغ

چهرهٔ برگ گلم لاله صحرای تو باد
دست چون شاخ ترم ساقهٔ گل‌های تو باد
شب زلف سیه‌ام پردهٔ رویای توباد
مرمر پیکره ام صبح شگوفای تو باد

بوی عطر نفسم باد بهار دل تو
قهقهٔ خندهٔ من صوت هزاردل تو
چون فسون نگه‌ام ساخته کار دل تو
چشم جادوگر من نرگس شهلای تو باد

در باغ دل من با نگهٔ عشق بزن
آی در باغ دلم بزم وفایت بفگن
گر دهندت قدحی سخت بکوبش بشکن
نوش می کن لب من ساغر و صهبای توباد

دست های تو اگر زلف مرا شانه کند
کی گذارم که نسیمیش در آن خانه کند
اگر این شعر بهار عقل تو دیوانه کند
شاعر دل شده ات لیلی زیبای تو باد