شاه امیر فروغ 

بهاربود بهاری که برای همه نشاط آفرین است. اما برای من زیبایی و لطافتی نداشت.

آری خوب به‌یاد دارم اواخر حمل بود باران با لطافت خاصی می‌بارید و به جهان رنگ شاعرانه ای بخشیده بود. دانه‌های باران روی نوگل‌های بهاری به نرمی افتاده و از بالای آن مانند مروارید غلطانی می لغزید و به‌روی سبزه‌های افسون‌گر جا می‌گرفت.

در ان روز زیبا همه مردم از لطافت بهار لذت می‌بردند و شادی می‌کردند. دختران، پیران و جوان دست به‌دست هم داده در هوای خوش‌آیند از آینده مسعود خود قصه می‌گفتند. ولی من ..من آواره و تنهای تنها در امواج خروشان تخیلات خود دست و پا می‌زدم. بلی، به گذشتهٔ شیرین خود فکر می‌کردم ولی حالا...

آری واقعهٔ سه روز پیش را به‌یاد می آوردم که من با او- با او که همه آرزوهای من در وجود او خلاصه شده بودند- در میان نوگلهای بهار گردش می‌کردیم و از دیدن گلها لذت می بردیم مانند این دختران و پسران از آینده قصه می گفتیم.  ولی افسوس...

فردای آن روز خبر مرگش به گوشم رسید به... لعنت كردم. سرشك از دیده چاری ساختم اما فایده نداشت و او برای همیش از پیشم رفت با مردن او من نمردم ولی، قلبم، آرزویم عشقم و سرورم و همه مردند فنا شدند.

از ان بهار سال‌ها می‌گذرد ولی از دیدن بهار رنج می‌برم و تحمل دیدن بهار را ندارم. دلم می‌خواهد به کنج ویرانه ای پناه ببرم و به فکر او در میان خاک‌های نمناك بمیرم تا در دنیای جاویدان دوباره باهم یکجا شویم و سرود عشق از سر گیریم.


شاه امیر فروغ محصل انجنیری