نویسنده‌ها: سائمه سلطانی، مزدا مهرگان، هلن فرمان

در روزگاری که صدای حدود ۱۵ میلیون زن در داخل افغانستان با ستم و سرکوب طالبانی خاموش شده، هر صدا، روایت، نوشته و کنش اجتماعی آگهی‌بخش، ارزنده و مهم است. در این برهه‌ی زمانی زنان آگاه و فمینسیتان افغانستانی با نشر مقالات و تحلیل‌های روشنگرانه، پادکست‌ها، گفتگوها، مصاحبه‌ها، نشست‌های مجازی و… همواره تلاش کرده‌اند تا نقشی اثرگذار در تغییر رویکرد سازمان‌یافته‌ی فرودست‌سازی عمدی زنان در جامعه‌ی سنتی و مردسالار افغانستان داشته باشند. تلاش‌هایی که هم‌زمان با موجی از برچسپ‌زنی، تحقیر و اتهام‌پراکنی علیه آنان از سوی مدافعان بقای سنت مردسالاری‌ که سال‌ها از زنان قربانی گرفته و آنان را به جنس دوم و فرودست بدل کرده است، مواجه می‌‌شود. زنانی که از برابری، کرامت انسانی و حق انتخاب سخن می‌گویند، نه با استدلال که با صفاتی تحقیرآمیز و سرکوب‌گرانه چون: «عقده‌ای»، «مردستیز»، «احساساتی»، «روانی»، «بی‌سواد» و… سرکوب و ترور شخصیتی می‌شوند. در واقع  این برچسب‌ها نه نقدی علمی و منصفانه، بلکه سازوکارهایی برای خاموش‌کردن صداهای مطالبه‌گر و تلاش برای حفظ مناسبات نابرابر قدرت‌اند. نسبت‌دادن «مردستیزی» به کنش‌های برابری‌خواهانه و مطالبات مشروع زنان نیز به عنوان حربه‌ای آشنا و کارآمد در چنین شرایطی، در حفظ وضعیت به نفع نظام سلطه و سرکوب بکار می‌رود و آن نیز به هدف تبدیل مطالبه‌ی عدالت به نفرت‌پراکنی بیشتر است تا اصل بحث به حاشیه رانده شود.

بقیه را در لینک مطالعه فرمایید

https://ravizan.com/18502/